واقعیت مجازی

وقتی از واقعیت آن هم در دنیای مجازی بحث می شود, کنکاشی ذهنی برای اثبات وجود  یا عدم وجود این فضا صورت می گیرد. فضای مجازی که از طریق شبکه اینترنت قابل دسترسی است, برای کاربران ملموس است, آنقدری که هنگام  فعالیت در این فضا به وجود داشتن یا وجود نداشتن آن توجهی نمی کنند. 

فضای مجازی فضایی است که در لپ تاپ ها, تلفن های همراه, تبلت ها و کامپیوترها وجود دارد. این فضا رونوشتی از دنیای واقعی ماست که برای ملموس بودن اختصاصاتی از دنیای عادی را بر خود حمل می کند. آدرس های سایت ها, آدرس های ایمیل در واقع نوعی کپی برداری از مختصات جغرافیایی کاربران در دنیای عادی است. آپلود تصاویر امکانی برای چهره دار کردن فضای شخصی مربوط به خود است. 

محدودیت های این فضا با محدودیت های این دنیا فرق دارد اما باز هم مرزی میان افراد دیده می شود. این فضا فضایی است که هر چند از نظر ذهنی قابل درک است اما از لحاظ تجربی نیز قابل اثبات است, اگرچه گاهی به نظر می رسد پایداری و دوام ندارد. دوام و پایداری می تواند یکی از ملاک های تشخیص حقیقت از مجاز شود اما این نکته نیز به نظر می رسد که حقیقت مجازی/ واقعیت مجازی می تواند ماهیتا متفاوت از آن چیزی باشد که در عادت ذهنی ما وجود دارد. 

در دنیای حقیقی آن چیزی برای ما واقعی است که بتوانیم لمسش کنیم, درکش کنیم, تغییرش دهیم؛ اما آیا انچه ادراک می شود واقعیت محض است؟ علم حتی دریافت های بصری انسان را هم مورد تردید قرار داده است: آنچه در ذهن ما از یک شی شکل می بندد, حقیقت مطلق شیء نیست, بلکه حاصل بازخوردی است که در شبکیه چشم ما ایجاد می شود. ممکن است ادراک ما از یک شیء بسیار متفاوت با حقیقت آن شیء خاص باشد, همان طور که ادراک افراد از یک پدیده با یکدیگر متفاوت است. در دنیای مجازی ما می توانیم خلق کنیم, تغییر ایجاد کنیم بی آنکه به فضای حقیقی وارد شده باشیم.

بنابراین واقعیت مفهومی مورد مناقشه و نسبی است. القای واقعیت داشتن دنیای مجازی از طریق شبیه سازی به دنیای حقیقی صورت می گیرد. وسایل و ابزار جدیدی که برای ملموس کردن تجربه فعالیت در دنیای مجازی ساخته می شوند نیز در همین راستا قابل توجیه اند. برای مثال عینک هایی که قابلیت نمایش واقعی دنیای مجازی را دارند. 

در پایان می توان گفت واقعیت مجازی وجود دارد اما هنوز برای عده ای ناملموس بوده و خواهان تجربه ای از جنس دنیای عادی از این فضا می باشند.

سایبرنتیک چیست؟

 فرمانده زندان سه مرد اعدامی را به دفتر خود  خواند و به آن ها گفت که هر کدام می توانند آخرین آرزوی خود را اقرار کنند. اولین زندانی اعتراف کرد که زندگی پر از گناهی داشته است و مایل است که یک کشیش را ببیند. فرمانده با خواسته او موافقت کرد. دومین اعدامی خود را استاد سایبرنتیک معرفی کردو آخرین خواسته خود را این گونه شرح دد: ارائه پاسخ نهایی به پرسش سایبرنتیک چیست؟ فرمانده با برآوردن این درخواست نیز موافقت کرد. نوبت به سومین اعدامی رسید. او گفت دانشجوی مقطع دکترای همین استاد است و درخواستش این است که بعد از استادش اعدام شود.

انجمن آمریکایی سایبرنتیک لطیف پیش گفته را شاهدی برای سخت بودن تعریف اصطلاح «سایبرنتیک»ذکر می کند. سایبرنتیک مفهومی مورد مناقشه و پیچیده است. این انجمن سایبرنتیک را steeringمشتق از یک واژه یونانی و به معنی هدایت کردن ترجمه می کند¹. 

سایرنتیک از جمله علومی است که در قرن بیستم پدید آمد و با رشد سریع خود توانست به علوم دیگر راه یابد. موضوع اصلی سایبرنتیک بررسی ماهیت کنترل در انسان, حیوان و ماشین است و لذا با زیست شناسی, رواشناسی, مکانیک,مهندسی , مدیریت و بسیاری علوم دیگر همبستگی دارد. سایبرنتیک توانسته به عنوان دانشی مستقل و در عین حال بین رشته ای مطرح شود. در این علم به طبقه بندی و سازماندهی اطلاعات توجه زیادی می شود و از این رو در مدیریت اطلاعات ونیز در طراحی نظامهای اطلاع رسانی از اهمیت ویزه ای برخوردار است.(جمالی مهمونی و اسدی, 49:1384).

اصطلاح سایبرنتیک را اولین بار نوربرت وینر, ریاضی دان مشهور, در سال 1984 مطرح کرد. طبق ادعای خودش اولین نفری بود که به یکی کردن تئوری کنترل و ارتباطات پرداخته بود, اما این اتفاق میان مهندسان در سال های پیش از جنگ نیز رخ داده بود. با این حال او به روشن سازی این پیوند و بررسی تاثیرات آن برای فلسفه, رواشناسی و ریاضیات پرداخته بود. او همه چیز را به عنوان سیستم توصیف می کند.: همه چیز سیستم است با جعبه سیاهی که ورودی و خروجی دارد و این چنین است که چگونگی جریان یافتن اطلاعات, پارازیت, بازخورد, دوام و غیره قابل مشاهده است (میندل,2000).

اگرچه منشا اصطلاح فضای سایبرنتیک را یکی از نخستین آثار ویلیام گیبسون یعنی کتاب نوومانسر دانسته اند, لیکن خود گیبسون اظهار می دارد که این واژه را از جان برونر مولف کتاب موج سوار گرفته است. اما برونر نیز ریشه این اصطلاح رابه آینده شناس نام آشنا, الوین تافلر و کتاب شوک آینده وی نسبت می دهد. در هر حال, به رغم اینکه درباره ریشه و منشا اصطلاح فضای سایبرنتیک کمتر شک و شبهه ای وجود دارد, درباره مفهوم و معنای آن در میان دانشمندان اختلاف بسیار است. کیزا فضای سایبرنتیک را محیطی برساخته از اطلاعات نامرئی- اطلاعاتی که می تواند اشکال متفاوتی به خود بگیرد- تعریف می کند. وی برای کمک به فهم این مفهوم سازی و ارائه تصویری مناسب از فضای سایبرنتیک, به تعریف اجزای فضای سایبرنتیک از طریق اینترنت یا شبکه جهانی رایانه ها می پردازد.اما فضای سایبرنتیک مفهومی وسیع تر از تعریف کیزا را در بر دارد و به نظر می رسد علاوه بر دامنه های متداخل و در عین حال منفک ارتباطات دیجیتال و فن آوری های اطلاعات- اینترنت, تور جهان گستر, راینامه (رایانه+ نامه) یا پست الکترونیک به اضافه تمام زیرمجموعه های آنها شامل سرویس تابلوی اعلانات, اتاقهای گپ زنی و... که به نوعی در تعریف مختصر کیزا قرار می گیرد, فن آوری های مرتبط از قبیل واقعیت مجازی, سیستمهای تصویرسازی دیجیتال, فن آوری های بیومدیکال جدید, هوش مصنوعی و سیستمهای محیط دیجیتالی تعاملی را باید افزود. برخی فضای سایبرنتیک را با حالت ذهنی و تصورات بصری واقعیت مجازی خلط می کنند. واقعیت مجازی مشابه سازی واقعیت از طریق دستکاری بازخورد حسی با استفاده از فن آوریهای مربوط است. گرچه دنیای ساخته شده به وسیله واقعیت مجازی با فضای سایبرنتیک هم پوشانی پیدا می کند, ولی فضای سایبرنتیک از واقعیت مجازی فراتر می رود و دامنه بسیار وسیعی از ارتباطات و تعاملات انسان را دربر می گیرد. (دوران, 59:1382).

وبستر سایبرنتیک را علم نظریه های ارتباطات و کنترل معرفی می کند که با مطالعه تطبیقی سیستم های کنترل اتوماتیک ارتباط دارد (مانند سیستم مغز و اعصاب و سیستم های ارتباطی مکانیکی الکتریکی).

جان فیسک سایبرنتیک را علم کنترل معرفی می کند. او این واژه را مشتق شده از واژه یونانی سکاندار معرفی می کند و در تمثیلی می گوید: اگر سکانداری بخواهد کشتی را به بندر براند, اهرم مکان را به سمت راست می چرخاند. بعد نگاه می کند که ببیند دماغه کشتی چقدر در بندر می چرخد و با مقداری که او اهرم سکان را به سمت راست می چرخاند متناسب می شود. چشمها قادرش می کند که بازخورد را دریابد- یعنی واکنش دماغه به این چرخش اهرم سکان. به همین ترتیب ترموستات در یک سیستم حرارتی مرکزی به کوره پیام می فرستد, و با سنجش گرمای اتاق از دماسنج (ترمومتر) پیام دریافت می دارد. این بازخورد کمک می کند تا کارکرد را با نیازهای اتاق هماهنگ کند. (فیسک,38:1386).

 طبق گفته برخی از اندیشمندان «سایبرنتیک علمی میان رشته ای است که به زیست شناسی, فیزیک, مطالعه مغز, مطالعه کامپیوتر و زبان رسمی علمی به یک اندازه مدیون است. آنچه سایبرنتیک مطالعه می کند, جریان اطلاعات حول محور یک سیستم و چگونگی این جریان یافتن است. این کار برای سیستم های جاندار و بی جان انجام می شود. در واقع سایبرنتیک تغییر توجه از اشیاء و پدیده ها به روابط است, به جریان روابط و ارتباط چیزها با یکدیگر است» (جان ولنتزاس و جورجیا برونی. 737:2011).

دکتر پاول پنگرو(Paul Pangaro) در یک ویدئوی آموزشی سایبرنتیک را نوعی فریم برای نگاه کردن به دنیا معرفی می کند. او سایبرنتیک را شیوه ای برای درک دنیا می نامد. به عقیده او سایبرنتیک دید افراد را به دنیا تغییر می دهد. «سایبرنتیک علم هدایتگر به سمت هدف است. زمانی که ما به دنبال رسیدن به هدف هستیم, ممکن است نیمی از مسیر را اشتباه طی کنیم و گاه تغییر مسیر دهیم, اما با کمک سایبرنتیک می توانیم مستقیم به هدفمان برسیم. سه مرحله اساسی در یک مسیر سایبرنتیکی وجود دارد: عمل کردن, احساس کردن و ارزیابی کردن. چنین سیستمی هوشمند است, سیستمی که به اصلاح خود می پردازد. ما در دنیایی از سیستم های زیست شناختی, اجتماعی و تکنولوژیک زندگی می کنیم. هر کدام از این سیستم ها اهدافی دارند که با استفاده از علم سایبرنتیک می توان به آن رسید. »

وینر موضع مهندسی گرای خود را با آنچه که روانشناس هایی مانند والتر کانن در دهه پیش تحت عنوان رفتار عصبی عضلانی مطرح کرده بودند پیوند داد. وینر مقایسه ای انجام داده بود میان رفتار کامپیوترهای دیجیتال و سیستم عصبی انسان ها. او به شباهت های تکنولوژیگی بیولوژیکی ای رسیده بود که سایبرنتیک بر اساس آن ها بنا شده بود (میندل,2000).

بعد از مقدمات و مطالب پیش گفته, به مفهومی تقریبا دقیق از سایبرنتیک و اهداف آن دست یافته ایم و قصد داریم به نقش سایبرنتیک در زندگی روزمره خود بپردازیم.

سایکو سایبرنتیک از علوم میان رشته ای است که به ذهن انسان به عنوان یک سیستم نگاه می کند. «دانش چدید سایبرنتیک با دلایلی قانع کننده ثابت می کند که ذهن نیمه هوشیار به هیچ وجه ذهن نیست بلکه یک مکانیزم است, یک سرومکانیزم هدف جو است که از دستگاه مغز و سیستم اعصاب تشکیل شده و از طریق ذهن هدایت می شود»(کمالی زارع, 43:1375). این علم معتقد است انسان برای رسیدن به هدف خود می بایست از طریق ذهنش عمل کند. « دارای مکانیسمی هدف جو است که به فرمان ذهن  در جهتی که خود فرد تعیین می‌کند به کار می‌افتد.این مکانیسم خودکار هدف جو، شباهت زیادی به مکانیسم‌های الکترونیکی ساخته دست انسان دارد اما ازهر مغز الکترونیکی ساخته دست انسان عالی‌تر و پیچیده‌تر است. این مکانیسم در جهت رسیدن به هدف‌هایی که شما برایش در نظر گرفته‌اید- موفقیت و خوشبختی یا شکست و بدبختی- کار می‌کند. هدف این مکانیسم خلاق دست یابی به تصاویر ذهنی است. تصویر ذهنی ما تعیین‌کننده هدف‌های ماست.نظیر هر مکانیسم دیگر، مکانیسم خلاق ما از اطلاعات ذخیره شده یا حافظه برای حل مسائل جاری و نشان دادن واکنش نسبت به موقعیت‌های مختلف استفاده می‌کند. به اعتقاد دانشمندان مشهور سایبرنتیک از جمله دکتر نوربرت وینر تا آینده قابل پیش بینی، دانشمندان موفق به ساختن یک مغز الکترونیکی قابل قیاس با مغز انسان نخواهند بود.اما حتی اگر قرار باشد چنین ماشینی ساخته شود فاقد اپراتور و متصدی خواهد بود²»./)

---

1. http://www.asc-cybernetics.org

2. http://ghanonjazb24.blogfa.com

منابع فارسی:

بیر, ا. (1384). «سایبرنتیک چیست؟». مترجمین: جمالی مهمونی, ح و اسدی, س. تدبیر. ش 155. صص 49-55.

 دوران, ب. (1382). «هویت ملی و تعامل در فضای سایبرنتیک» . نامه پژوهش فرنگی. ش6. صص 53-108.

فیسک, ج. (1386). درآمدی بر مطالعات ارتباطی. مترجمه: غبرایی, م. تهران: دفتر مطالعات و توسعه رسانه ها.

کمالی زارع, ع. (1375). «سایکو سایبرنتیک, نگرشی سیستمی به عملکرد مغز و اعصاب» . حسابدار. ش 114. صص 43-47. 

منابع انگلیسی:

mindell,David A. 2000. Cybernetics Knowledge domains in engineering systems

cybernetics and autopoliesis theory as a study of somplex organizations. a systemic approach. Velentzas,John- Broni,Georgia. 2011.international conference on applied economics-ICOAE.

Internet of things and Internet of everything

اینترنت چیزها؛ از ایده تا عمل

اینترنت چیزها بیش از آنچه که صرفا طرح یا پژوهشی علمی باشد, حاصل تلاش های انسان ها برای فراهم کردن یک زندگی با کیفیت است. کمبود وقت انسان در دنیای معاصر, حجم وسیع ارتباطات و موفقیت در جهت تسخیر طبیعت, ایده ای را در فکر انسان تعبیه کرد: اعلام وضعیت اشیاء بدون نیاز به وساطت افراد.

اینترنت چیزها سناریویی است که در آن اشیا, حیوانات یا مردم با شاخصه های منحصر به فرد و توانایی برای انتقال اتوماتیک اطلاعات از طریق شبکه بدون نیاز به واسطه انسان ها فراهم آمده اند. اینترنت چیزها از طریق همگرایی فناوری های بی سیم, سیستم های میکروالکترونیکی و اینترنت تکامل یافته است. (1)

برای مشاهده ویدئو کلیک کنید.

کوین اشتون,  موسس و مدیر اجرایی مرکز خودکار ID در MIT, اولین باراینترنت چیزها رادر سخنرانی ای در «پروکتر و گمبل» چنین مطرح کرد: «امروزه, کامپیوترها و بنابراین اینترنت برای تولید اطلاعات به انسان نیاز دارند. تقریبا حدود 50 پتابایت از داده های موجود در اینترنت برای اولین بار توسط انسان ها با تایپ کردن, فشار دادن یک دکمه, گرفتن عکس دیجیتال یا اسکن بارکد ایجاد شده اند.» (1)

«چیز در اینترنت چیزها می تواند فردی باشد با مانیتوری که قلب در آن تعبیه شده , مزرعه حیوانات باشد با یک تراشه بیو ی فرستنده, خودرویی با حسگرهای درونی برای هشدار فشار کم تایر به راننده یا هر شیء طبیعی و دست سازی که آی پی آدرس داشته و  قابلیت انتقال اطلاعات از طریق شبکه را داشته باشد. تاکنون, اینترنت چیزها باارتباطات ماشین با ماشین ارتباط نزدیک داشته است. تولیداتی که به وسیله توانایی های  ارتباطاتی ماشین با ماشین ساخته شده اند معمولا به عنوان هوشمند شناخته می شوند.» (1)

محدودیت زمانی در دنیای معاصر از عواملی است که این ایده را در انسان ها تقویت می کند که: «اگر کامپیوترهایی داشته باشیم که همه چیز را بدانند و بدون کمک گرفتن از انسان ها اطلاعات کسب کنند, قادر به ردیابی, شمارش چیز ها و تا حد زیادی کاهش ضایعات خواهیم بود.»

در اینترنت چیزها, اشیاء فیزیکی از طریق اینترنت با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. درون این اشیاء فناوری هایی جاسازی شده اند که با واحدهای داخلی و خارجی محیط ارتباط برقرار می کنند. در این صورت, اشیاء قابلیت حس کردن, برقراری ارتباط و تصمیم گیری دارند. چینین اقداماتی در واقع کره زمین را به سیستمی عصبی تبدیل می کند که در حال رشد کردن و هوشمند شدن است. (2)

در گذر از قرن گذشته, ما به ضرورت وجود یک  رشته داده ی جهانی رسیده ایم. خود کره زمین-سیستم های طبیعی, سیستم های انسانی, اشیاء فیزیکی- همواره حجم عظیمی از داده تولید کرده اند, اما تا دهه های اخیر, ما قادر به دیدار, شنیدار و تسخیر این داده ها نبودیم. اما امروزه می توانیم, به خاطر همه چیزهایی که در آن ها تراشه های کوچک, کدهای upc و فن آوری های دیگر استفاده شده است و پیوند درونی بین این ها, به اطلاعات دسترسی داشته باشیم. در حال حاضر, کره زمین یک سیستم عصبی رشد کرده و در حال توسعه هوشمند است. دنیا در حال بیشتر هوشیار شدن است.[3]

 اینترنت چیزها در عمل

اینترنتی کردن چیزها می تواند برنامه ای جهت بهبود زندگی شهروندان تلقی شود. کنترل ترافیک از مصادیق چنین برنامه ای است. امروزه نیمی از جمعیت دنیا در شهرها زندگی می کنند. رفت و آمدهای روزانه و ازدحام جمعیت مسئله کنترل ترافیک را به امری حیاتی در زندگی شهری تبدیل کرده است. برای مثال, چراغ راهنمایی هوشمند از جمله راه هایی برای بهبود وضعیت حمل و نقل عمومی و خدمات درون شهری بوده است.

با استفاده از اینترنت چیزها, سیستم حمل و نقل قادر به گسترش ظرفیت وسایل نقلیه شده و جابه جایی افراد و اشیا را راحت تر, کارآ تر و ایمن تر می کند.

از مصادیق چنین امری, پارکینگ های هوشمند است که قادر به کاهش سی درصد از ترافیک های شهری است. در یکی از مطالعات ترافیکی در لس آنجلس, در مدت یک سال, محققان دریافتند که رانندگان بیشتر از نهصد و پنجاه هزار مایل راه می روند و هفتصد و سی تن کربن دی اکسید تولید می کنند و چهل و هفت هزار گالن گاز تولید می کنند که فقط جای پارک پیدا کنند!

حس گرهای بی سیم هوشمند جاسازی شده در پارگینگ ها می توانند وضعیت گاراژها و پارکینگ ها را جمع آوری کنند. حس گرهای هوشمند اطلاعات مکان هایی را که اشغال شده, خالی یا رو به اتمام هستند, دریافت کرده, به سیستم مدیریت داده ها ارسال کنند. این اطلاعات از طریق نرم افزارهای تعبیه شده در تلفن های همراه قابل دریافت است.

زمانی که افراد از این برنامه برای پیدا کردن جای پارک استفاده می کنند, الگوی ترافیک شهری خود به خود تغییر می کند. پارکینگ های هوشمندتر می تواند ازدحام ترافیک را کمتر کرده, انتشار کربن را کاهش داده و ناکارآمدی نیروی کار در ارتباط با اجرای پارگنیگ را از بین ببرد[5].

برای دیدن ویدئوهای بیشتر و خواندن مطالب مرتبط اینجا کلیک کنید.

---

[1] http://whatis.techtarget.com/definition/Internet-of-Things

[2] http://www.cisco.com/web/solutions/trends/iot/overview.html

[3] (http://www.ibm.com/smarterplanet/us/en/overview/article/iot_video.html)

[4] http://www.ibm.com/smarterplanet/us/en/overview/article/iot_video.html)

[5] Lopez research, smart cities are built on IoT research

زمان در فضای مجازی

فضای مجازی (Cyberspace) به پیوندهایی گفته می شود که میان کامپیوترها در فضاهای مختلف وجود دارد. در چنین فضایی امکان ذخیره عکس, اطلاعات و پیام وجود دارد[1]. منطق حاکم بر این فضا با منطق قراردادی و حاکم بر جهان فیزیکی متفاوت است.

در دنیای فیزیکی محدودیت هایی فیزیکی برای فعالیت و اعمال تغییر وجود دارد که به محض ورود به فضای مجازی بی تاثیر می شود. فضای مجازی به دنیای رویا شباهت زیادی دارد. همان طور که اعمال فرد رویابین از منطق دنیای فیزیکی تبعیت نمی کند, اعمال کاربران اینترنتی هم از منطق فیزیکی تبعیت نمی کند. «تفاوت زمان مجازی و زمان فیزیکی به تفاوت زمان به منطق روح و فکر و زمان با منطق جسم باز می گردد و قدرت برش زدن و گذشتن از دیوار زمان در فضای مجازی فراهم می شود و از جوهر سیال و منعطف روح و اندیشه برخوردار است.» (عاملی,14:1386 ). 

در خواب, قوانین قراردادی فضا عاملیت ندارند. رویابین بدون فراهم کردن زمینه های لازم برای سفر و جابه جایی می تواند به سرعت از مکانی به  مکانی دیگر دیگر برود. در فضای مجازی نیز کاربر بدون متاثر شدن از محدودیت های فیزیکی و جاذبه می تواند با یک کلیک از مکانی به مکان دیگر برود. در واقع ادراک افراد در این دو فضا ادراکی روان شناختی است (سولر,1999).

کاربران در فضای مجازی قادر به خلق بی شمار پدیده از «هیچ» اند. عاملیت نداشتن ماده, فیزیک و سایر پدیده های دنیای حقیقی در فضای مجازی موجب شکسته شدن زمان و مکان می شود. در فضای مجازی زمان سیر خطی ندارد. شما می توانید بدون محدودیت در این فضا به فعالیت بپردازید. انطباقی میان زمان واقعی و زمان مجازی وجود ندارد. «زمان در جهان فیزیکی از فرایند مرگ و حیات برخوردار است و با مرگ یک لحظه, حیات جدید خلق می شود. بر همین اساس است که گذشته, حال و آینده معنا پیدا می کند. ولی زمان مجازی منطق این روند را دگرگون می کند و به نوعی روند جدیدی را به جای می گذارد که از آن تعبیر به «زمان همه جا حاضر» می شود» (عاملی, 14:1386).

در سال 2010 فیلمی به نام Inception  توسط کریستوفر نولان ساخته شد که بخشی از آن بازنمایی عدم انطباق زمان و مکان در دنیای واقعی با دنیای رویا بود.  قهرمان فیلم توضیح می‌دهد که شما هرگز نمی‌توانید آغاز یک رویا را به خاطر بیاورید، و رویاهایی که به نظر چند ساعت می‌رسند، ممکن است تنها زمان کوتاهی باشند. شما نمی‌دانید که چه زمانی دارید رویا می‌بینید؛ و اگر داخل رویای فرد دیگری باشید چطور؟ زمان رویای شما چگونه با او هماهنگ می‌شود؟  در فیلم با دنیایی مواجه می شویم که قهرمان فیلم و همسرش با استفاده از تخیلات خود ساخته اند و برای مدتی طولانی  در آن زندگی می کنند. آن ها در دنیای واقعی تنها چند ساعت در خواب بوده اند اما در دنیای تخیلی خود سال ها زندگی کرده اند. پس از بیدار شدن ادراکات همسر قهرمان فیلم به هم می ریزد و باور نمی کند که این دنیا حقیقی باشد. او خودش را می کشد تا به دنیای واقعی بازگردد اما چون این زمان, زمان واقعی است و قوانین دنیای واقعی عاملیت دارند, واقعا می میرد.

عدم تشخیص مرز حقیقت و رویا اتفاقی است که نه فقط در خواب, بلکه در دنیای مجازی هم اتفاق  می افتد[2]. تنها عاملی که در طول فعالیت افراد در فضای مجازی به آن ها یادآوری می کند که پیوندی با دنیای واقعی هم دارند, زمانی است که در taskbar نمایش داده می شود. افراد می توانند زمان محل زندگی خود یا هر جای دیگری را انتخاب کنند اما در هر صورت این زمان محدودیتی برای آن ها ایجاد نخواهد کرد. «کره مجازی یک کره همیشه روز است و این فضا هرگز با شب مواجه نمی شود» (عاملی, 14:1386).

در واقع حقیقت دنیای مجازی پارادوکسیکال است. از نظر قوانین دنیای فیزیکی وجود خارجی ندارد اما افراد به محض ورود به این فضا, قوانین دنیای عادی را کنار گذاشته و به فعالیت در فضایی می پردازند که وجود خارجی ندارد. افراد در این فضا نه به عنوان افراد دنیای حقیقی, بلکه به عنوان جزئی از فضای مجازی زیست می کنند.  

---

[1] Longman dictionary definitaion

[2] .  گاه اتفاق می افتد که تفاوتی میان تصاویر ذهنی و واقعیت وجود ندارد. گاه تمایز بین امور ذهنی و بیرونی از بین می روند. گاه خود زمان از بین می رود. همین طور شما به عنوان کاربران کامپیوتر وارد فضای مجازی می شوید, همه چیز تغییر شکل پیدا می کند, قوانین مرسوم دنیای واقعی تغییر می کنند. مانند یک استاد ذن شما با دنیای حقیقی یکی می شوید (سولر,1999 )

منابع:

1.   Long man dictionary
2. .Suler,John. 1999. The psychology of cyberspace. 
3.    عاملی, سعیدرضا. 1386. ارزیابی فضای مجازی ایرانی: مجموعه مقالات دانشجویی. تهران: شورای عالی اطلاع رسانی, دبیرخانه.