وقتی از واقعیت آن هم در دنیای مجازی بحث می شود, کنکاشی ذهنی برای اثبات وجود یا عدم وجود این فضا صورت می گیرد. فضای مجازی که از طریق شبکه اینترنت قابل دسترسی است, برای کاربران ملموس است, آنقدری که هنگام فعالیت در این فضا به وجود داشتن یا وجود نداشتن آن توجهی نمی کنند.
فضای مجازی فضایی است که در لپ تاپ ها, تلفن های همراه, تبلت ها و کامپیوترها وجود دارد. این فضا رونوشتی از دنیای واقعی ماست که برای ملموس بودن اختصاصاتی از دنیای عادی را بر خود حمل می کند. آدرس های سایت ها, آدرس های ایمیل در واقع نوعی کپی برداری از مختصات جغرافیایی کاربران در دنیای عادی است. آپلود تصاویر امکانی برای چهره دار کردن فضای شخصی مربوط به خود است.
محدودیت های این فضا با محدودیت های این دنیا فرق دارد اما باز هم مرزی میان افراد دیده می شود. این فضا فضایی است که هر چند از نظر ذهنی قابل درک است اما از لحاظ تجربی نیز قابل اثبات است, اگرچه گاهی به نظر می رسد پایداری و دوام ندارد. دوام و پایداری می تواند یکی از ملاک های تشخیص حقیقت از مجاز شود اما این نکته نیز به نظر می رسد که حقیقت مجازی/ واقعیت مجازی می تواند ماهیتا متفاوت از آن چیزی باشد که در عادت ذهنی ما وجود دارد.
در دنیای حقیقی آن چیزی برای ما واقعی است که بتوانیم لمسش کنیم, درکش کنیم, تغییرش دهیم؛ اما آیا انچه ادراک می شود واقعیت محض است؟ علم حتی دریافت های بصری انسان را هم مورد تردید قرار داده است: آنچه در ذهن ما از یک شی شکل می بندد, حقیقت مطلق شیء نیست, بلکه حاصل بازخوردی است که در شبکیه چشم ما ایجاد می شود. ممکن است ادراک ما از یک شیء بسیار متفاوت با حقیقت آن شیء خاص باشد, همان طور که ادراک افراد از یک پدیده با یکدیگر متفاوت است. در دنیای مجازی ما می توانیم خلق کنیم, تغییر ایجاد کنیم بی آنکه به فضای حقیقی وارد شده باشیم.
بنابراین واقعیت مفهومی مورد مناقشه و نسبی است. القای واقعیت داشتن دنیای مجازی از طریق شبیه سازی به دنیای حقیقی صورت می گیرد. وسایل و ابزار جدیدی که برای ملموس کردن تجربه فعالیت در دنیای مجازی ساخته می شوند نیز در همین راستا قابل توجیه اند. برای مثال عینک هایی که قابلیت نمایش واقعی دنیای مجازی را دارند.
در پایان می توان گفت واقعیت مجازی وجود دارد اما هنوز برای عده ای ناملموس بوده و خواهان تجربه ای از جنس دنیای عادی از این فضا می باشند.